Historia własnaW najbardziej intensywnym okresie mojego życia zawodowego, przyszło mi do głowy, że czas zająć się także moją pasją i ją sprofesjonalizować.W ciągu trzech lat zrobiłam około 6 kursów, w tym roczny kurs na Młodszego Florystę w Polskiej Szkole Florystycznej, dojeżdżając co weekend do Poznania na zajęcia od 14.00 w piątki do 16.00 w niedzielę.
Znalazłam też cykl szkoleń w Łodzi i w kolejnym roku, wzięłam w nim udział. Wstawałam o 4.30 rano, pewnej srogiej zimy, by na 7.15 być w każdą sobotę na zajęciach. To było kilka części tematycznych: ślubne, funeralne, komunijne i jakieś inne tematyczne…szkoda, że moja niebieska, rozkładana Motorola „Hello Moto” nie pozwoli mi już na odtworzenie zdjęć – byłaby to nie lada gratka! Pierwsze wianki dla dziewczynek na komunie oraz wachlarze z liści i kwiatów, szał w tamtym czasie.
Potem już było tylko gorzej 🙂Otworzyłam studio florystyczne, w którym spędzałam codziennie długie godziny, jak tylko kończyłam pracę w mojej bazowej ścieżce zawodowej, w jednej czy drugiej polskiej i zagranicznej korporacji. Co dzień około 20.00 przyjeżdżałam i do późnych godzin nocnych tworzyłam kompozycje. Trenowałam na pięknych, sztucznych kwiatach, których kupiłam ogromne ilości a wszystkie były tak piękne, jakby były prawdziwe. Dziś to nie jest już żadne wyzwanie w tej branży, ale około 2010 to był kompletnie inny świat. Miałam z tyłu głowy myśl, by zmienić cmentarne „disco polo” w odcieniach różu i fioletu, które pokrywa groby w Polsce, na Wszystkich Świętych. Tak, to ja będę tą, która zrewolucjonizuje polskie gusta cmentarne.
Pewnego dnia zdałam sobie sprawę, że moja produkcja jest sporych rozmiarów, liczy około 100 różnych kompozycji i moje studio florystyczne pęka w szwach. W końcu ja tylko ćwiczę i produkuję… Pomyślałam, że muszę to jakoś sprzedać, żeby było miejsce na robienie kolejnych. Z pomocą przyszła mi koleżanka i jej znajoma, na podwarszawskim cmentarzu, która powiedziała, że mam to wszystko przywieźć i jak coś się nada, to weźmie w komis i zapłaci mi, po Wszystkich Świętych.Na cmentarnym parkingu, wystawiłam absolutnie wszystko, dbając o piękne ułożenie, by Pani zobaczyła w pełnej okazałości wszystko – no i mój kunszt 😉Pękająca z dumy, radości, że tu jestem i, że zaraz będę częścią zmiany świata, której tak bardzo chciałam dokonać.Zajęło mi to wszystko naprawdę dobre kilka minut… Pani spojrzała, może przez 30 sekund i powiedziała: Za ładne, to się nie sprzeda. Odwróciła się i poszła obsłużyć Klienta, bo właśnie przyszedł.Stałam tak, na tym wielkim pustym parkingu, a dookoła mnie tylko te moje zbyt ładne kompozycje. Serce chciało mi wyskoczyć z przejęcia, a w głowie miałam tylko jedną myśl: Ku… przecież tego wszystkiego nie wyrzucę!(Estetyka grobów, chwilowo zeszła na dalszy plan!)
Po chwili Pani kwiaciarka wróciła i powiedziała: Wszystkie te ładne kwiaty, wymień w kompozycjach, na fiolet i róż i przywieź mi wszystko z powrotem. Sprzedam to.
Że płakać mi się chciało, to pewnie mówić nie muszę… może nawet płakałam, już nie pamiętam… (nie, no, wiadomo, że płakałam, musiałam) Tak to my nic w świecie nie zmienimy.
Dokupiłam te brzydkie fiolety i róże i „zamkniętymi oczami” zmieniłam wszystko. Zawiozłam. Sprzedało się wszystko. Tak mnie to nie cieszyło, że nigdy nie pojechałam odebrać od Pani kwiaciarki pieniędzy – dzwoniła kilka razy, w końcu przestała.
Od tego czasu jeszcze kilkukrotnie, z przyjemnością użyłam wyuczonej wiedzy, talentu i miłości do kwiatów i z pasją oddałam się kolejnym wyzwaniom, ale już nigdy nie czułam potrzeby rzucić drogi zawodowej, którą od lat z sukcesem szłam.To nie jest opowieść o determinacji do zmiany, to także nie jest post w którym teraz pojawią się wyniki z badań nad zmianą ścieżki zawodowej i tym, jak często zmiana się udaje bądź nie. To jest tylko o tym, że nie wszystko, co robisz i kochasz, musisz zamienić w produkt i sprzedać.
