No i o 14 skończyła się moja wolna niedziela. A takie miałam mocne postanowienie poprawy – nic nie piszesz, nie szukasz inspiracji, nie zbierasz materiałów, nie robisz screenów, które Cię natchną do tego czy owego na najbliższy tydzień…Trzymałam się dość dobrze w postanowieniu… do momentu, kiedy w błogiej ciszy, w słońcu pięknego leniwego dnia, gwarze ulicy za oknem i mizianiu kota pojawiło się hasło: Slop shaming!!!Moja żywa reakcja, oznaczała tylko jedno – siadam i piszę.No i wiadomo było już, że niedziela, słońce, rodzina, postanowienia pójdą się bujać, oględnie mówiąc.
Zaaferowana jestem tym bardzo, bo właściwie termin ten zbiera do kupy wszystko to, co od dłuższego czasu obserwuję, wygłaszam i czuję. Czym się frustruję i wreszcie czym gardzę i taki świat i „byleludzkość” kwestionuję. O! Ładne, kolejne, nowe słowo „byle – ludzkość”.
Ale o czym ja tu dokładnie chcę powiedzieć?!
Ostatnio uczestniczyłam na LinkedIn w dyskusji o literówkach w tekstach i o tym, że dziś należy robić je celowo, by wyglądało coś, jakby pisane przez człowieka. Wywiązała się rozmowa, w której napisałam, że można rozpoznać treść od AI versus treść od człowieka. Natychmiast narzucono mi narrację, że nie jestem w stanie rozpoznać i co wymyślam!? Well… ja tam potrafię!A co do literówek, żyliśmy w czasach kiedy ich brak oznaczał jakość, profesjonalizm i klasę a dziś wrzucamy w prompt „zrób literówki jak człowiek by to pisał”, bo to powoduje, że nie widać, że tekst jest od AI. Pozwolę sobie i z tym się nie zgodzić.
Pewna Pani dyrektor, z ponad 20- letnim stażem w ocenie ryzyka, w finansach, napisała na LI, że straciła pracę z dnia na dzień i szuka nowej. Post wyczerpująco opisywał jej doświadczenie i dokonania, imponujące zresztą. Ta sama Pani pokusiła się o format graficzny, tzw. karuzelę. Załączam tu screen, gdzie widzimy błędy językowe, nie tylko literówki ale AI pomieszał języki.
Inna Pani napisała post z przesłaniem „nie każcie mi instalować tych wszystkich aplikacji by się komunikować”. Po prostu chwyćmy za telefon i porozmawiajmy 5 minut, jak kiedyś, szybko i skutecznie…Myślę sobie „Świetne, jak ją bardzo rozumiem…” Byłoby świetnie gdyby nie to, że tekst był pocięty na akapity z bullet pointami, ikonkami i hasłami rodem z AI, aż nie dało się tego czytać… ale pod algorytmy idealny.(tu miał być zrzut, ale tego nie zrobię, bo zbyt łatwo zidentyfikować tę osobę)Rzadko bywam na IG, bo choć trudno w to uwierzyć, ta platforma kompletnie mnie nie porwała… sprawdzam tam tylko, czy wszystko dla naszych Klientów dzieje się zgodnie z harmonogramami. Pokazała mi się rolka z człowiekiem, który zakłada żabie mini kamerkę i ta wraca do gniazda i moim oczom ukazuje się życie żab w środku. Mój mózg eksplodował… wooowww, to tak wygląda w środku, serio?!… Oglądam więc następny filmik, tym razem wąż, następny szczur, następny pająk… i wtedy właśnie pomyślałam sobie: „Stop, moment… zbyt wiele zbieżności”… Sprawdzam co oglądam i okazuje się, że kanał nazywa się RedZoneAI…
Jakiś czas temu widziałam post o pociągu w którym są biurka i japońskie dzieci wracając ze szkoły odrabiają lekcje, by nie tracić później czasu, kiedy dojadą do domu. Pomyślałam, że genialne, że napiszę o tym. Szukałam więc źródeł, długo… okazało się, że to także AI.(nie ma screena, bo nie ma pociągu)Slop Shaming czyli zalew treści niskiej jakości…Masowo konsumujemy treści, o których wiemy, że nie są prawdziwe ani wartościowe.A odróżnienie prawdy od fałszu staje się niemożliwe.
No i tak myślę i zastanawiam się jak to podsumować…Mamy już kilka odmian shamingu, od body, przez mom po slut – wygląd, ocenianie za sposób wychowania, ocenianie za moralność no i kończymy na tej względnej nowości, shaming za lenistwo intelektualne. Według raportu Europolu, do końca 2026 nawet 90% treści w internecie może być generowana syntetycznie. Tak więc np. moje poszukiwanie japońskiego pociągu i brak możności znalezienia go, to nie pech, to już statystyka.
Dziś nie będzie happy endu, wybaczcie…Do mojej „byleludzkości” bowiem idealnie pasuje karmienie się byle czym.
