Zatrzymał mnie dziś ten tekst na dłuższą chwilę – dlatego wrzucam go i tu, u mnie na blogu i polecam Wam.
Zatrzymał mnie na dłużej, nie dlatego, że nie zrozumiałam 😉 heh… (jak przeczytacie tekst to zrozumiecie żart), czy też szczególnie zaskoczyły mnie te dane, ale dlatego, że wciąż szukam w głowie odpowiedzi, czy jest jeszcze możliwe, byśmy zawrócili z drogi na której jesteśmy i „przestali traktować edukację jako „koszt” w budżecie, a zaczęli traktować ją jako inwestycję w infrastrukturę krytyczną.”, jak to celnie ujął w swoim tekście Matthew Halaba
https://www.linkedin.com/posts/gosiaskorwider_zatrzyma%C5%82-mnie-dzi%C5%9B-ten-tekst-na-d%C5%82u%C5%BCsz%C4%85-activity-7406373780765229057-XeeT?utm_source=social_share_send&utm_medium=member_desktop_web&rcm=ACoAAAS_FL0BuZvASv2u780rGEkwPfES_gZO3ec
Cytując kluczowe aspekty poniżej:
W ciągu dekady zanotowaliśmy spadek o 31 punktów w umiejętności rozumienia tekstu.
Zatrzymaj się na chwilę. To nie jest błąd statystyczny. To tąpnięcie. To dowód na postępującą erozję intelektualną na skalę, której nie da się zignorować. Co to oznacza w praktyce?
Mówimy tu o ludziach, którzy mają prawo głosu, podpisują umowy kredytowe, wychowują dzieci i obsługują maszyny. Jeśli blisko 40% populacji ma trudności z przetworzeniem prostej informacji pisanej, to przestajemy mówić o „wyzwaniach edukacyjnych”, a zaczynamy mówić o funkcjonalnym paraliżu państwa.
Co musimy zrobić? (Manifest Nowej Edukacji)
Nie ma prostych recept, ale diagnoza wymusza na nas podjęcie radykalnych działań. Musimy przestać traktować edukację jako „koszt” w budżecie, a zacząć traktować ją jako inwestycję w infrastrukturę krytyczną.
